Nigel Stanford - Automatica / Interview

Nigel Stanford! A great New Zealander musician is on the bomb project after Cymatics. The production with the Kuka robots is a great example of technology and artistic relations. I have asked him a number of questions as his every project, and this time you can listen to his voice in his answers.

How did you feel about working with Kuka robots? What was the challenges of the project?

Did you use any special software or did you get any education from Kuka engineers about how to use the robots?

What was the limitations in the process? What would you like to do more, i mean your inspirations out of this process?

What do you think about latest developments on Artificial Intelligence and Machine Learning? Are you scared or positive about the future of technology?

The video is ending with a little bit chaotic moments and i guess somehow the system is hacked by you? Cos as far as i know we see your logo on the screen of hacked robots?

I guess you like cinematic effects on your work. The end of the video, both Cymatics and this work is very powerful, dramatic. Is it your choice of music or choice of visuals?

AUTOMATICA

CYMATICS


STEPHAN TILLMANS: ADA LOVELACE

When the televisions are turned on/off, they can make interesting light displays due to the tubes inside. But Stephan Tillmans took the job a little further and wanted to remind the female programmer Ada Lovelace, and he created a series of photographs from these images.

Stephan Tillmans Triangulation Blog 8 Stephan Tillmans Triangulation Blog 6 Stephan Tillmans Triangulation Blog 5 Stephan Tillmans Triangulation Blog 4


PROCASTINATE NOW AND PANIC LATER

Continuous actions and postponement of tasks. Psychologists describe such human behaviors as a way of coping with the anxiety of starting, completing, or making decisions about a job. In the case of an individual, stresing or postponing may result in a feeling of guilt, a risk of losing production, a crisis of creation, and disapproval of others because they do not fulfill their responsibilities. Thus, the triggering of these emotions will also lead to future procrastination. (I am sick of human concerns)

To postpone it until a certain time or to start a job is a situation that we all live in. But it is said that chronicization can be a psychological disorder. And if you do not have something to do with it, you have the stress of having something to do. It is also an “abstract” humanity, a societal disease, that has been left out of work or has just been left over from an intense work schedule. It is entirely due to the fact that the social production band is a piece of the chain. Do not worry, it can be done over time.

There are also Taskmania Disorder. They leave the place where they stop, leave the questions unanswered, their minds are always blurred, and they are busy listing their next day’s tasks. You can also make them happy by treating some human plants. The Rams are constantly down because of the task, you often do not understand what you say. They are constantly worried. They will think tomorrow, what happened yesterday, possible effects of what happened yesterday. They are systematic, never coming out of their safe area.


PLAYING WITH BRAINWAVES

Reading the mind, telekinesis, moving the objects with brain waves may not sound scientific at all. But now, thanks to the devices that can read the brain waves that you can easily order from the internet, we can do many things that seem impossible until now.

Throughout the ages, people search for ways to communicate with computers via mouse, joysticks, keyboards, microphones, touch screens. But all these interfaces are based on moving the muscle system. The situation does not always have to be this way. Sometimes, an unexpected measurement can lead to the emergence of data that we are not aware of. At that time, invisible data, such as brain waves, allow the game industry to intervene in machinery through object control.

The discovery of brain waves dates back to 1924, but it is a strange experience that Hans Berger lived in the very beginning that drifted towards this curiosity. Hans Berger decides to leave the school during astronomy training and start a military base. One day, when training with the horsemen, Berger’s horse rattles and falls dangerously precisely in front of the ball. Though he does not suffer any serious harm, while trying to get away from the shock of the incident, his sister who is far away insists that he is in danger and sends a telegram to his father. Berger is more influenced by his sister’s intuitions and starts to have a keen interest in telepathy.

Thus, in 1897 he completed his doctorate at Jena University and in 1906 became a professor and head of the university psychiatry and neurology clinic. It measures the human brain for a long time and finds ways to reach a healthy heart. In 1924, Hans Berger succeeded in obtaining the first EEG (electroencephalography) recordings from the human brain, and through these records he discovered the presence of more than one wave in his brain. Berger first finds the alpha frequency between 8 and 12 Hz, which he relieves and closes his eyes. This wave is also known as the Berger Waves.

Berger’s first recorder is quite primitive. To be able to register, it is necessary to place silver wires on the skulls of the patients, which is a rather cumbersome method. Today these wires are transformed into much more advanced receivers. Berger links these silver receivers to the Lippmann Capillary Electrometer, but he can not reach the desired results. The Siemens galvanometer, which is later on the market, starts to squeeze into the glazed gates when the voltage becomes more precise, such as one in 10,000. Berger uses the obtained data to analyze patients suffering from brain damage. However, for the simple interactions, the full use of brain waves finds the 1970s. It is the American government’s Advanced Research Projects Agency (ARPA), which is most interested in the issue of brain-wave control. Visions are the ability to manipulate machines with brain waves during military missions. Therefore, one of the most investors in this area is ARPA.

What is BCI (Brain Computer Interfaces)?

BCI (Brain Computer Interfaces), the name given to devices that can communicate between brain waves and machines. Thus, the signals produced by the brain can be easily analyzed by pattern and classification. However, it is necessary to wait for advanced computers to enter the history in order to understand the interrelationship of 100 billion nerve cells in his brain or to imitate the mind’s working principles.

Jacques J. Vidal, professor of Computer Science at the University of California at Los Angeles, who demonstrated that in 1973, when he first used the concept of Brain Computer Interface, he could perceive EEG signals and analyze through patterns. Vidal has designed a system that analyzes the EEG signals and gives commands to move the computer over the given data.

In the 1970s, serious research into brain-computer interfaces with the support of the National Science Foundation (UCLA) and DARPA at the University of California Los Angeles (California) began. Reading brainwaves is a promising method, especially for those who experience hearing, speech, or movement disorders. The ability of the brain to respond to later-installed recipients and adaptability through plasticity allows the brain to maintain its natural processes, allowing the field to develop rapidly. The use of neuroprosthetic devices (prosthetic devices placed in the brain) in the human brain finds the 1990s.

Monkeys are controlling robotic arms…

To stimulate motor cortex neurons that control motor behavior, the functions of the brain must also be discovered. For this reason, the need for interdisciplinary historical development is inevitable when approaching the brain. In the 1980s, Professor Apostolos Georgopoulos, the director of John Hopkins University Cognitive Science Center, conducted a number of experiments on motor cortex on rhesus monkeys. The aim is to find the mathematical relationship between motor cortex neurons and electrical responses of apes. Georgopoulos reveals that the directions of moving the arms of the apes are in fact dependent on a cosine function. It is also the first scientist to suggest that motor behavior is controlled by neuron groups scattered in different regions of the brain, although the period allows for technical possibilities to be recorded from a single region of the brain.

When it comes to the 1990s, work on theBCI also accelerates. Both technological possibilities and the empowerment of the brain make significant advances in motor behavior and the discovery of vision systems. California Institute of Technology Neuroscience Professor Richard Andersen, Brown University Neuroscience Professor John Donoghue, Neural Signals Inc. Philip Kennedy, the founder and manager of the company, research groups founded by Brazilian scientist Miguel Nicolelis and the University of Minnesota Neurobiology professor Andrew Schwartz, who stand out with the idea of ​​’reading monkey thought’, work on different groups of neurons that control complex motor behavior. Philip Kennedy and his colleagues succeed in creating the first intracortical brain-computer interface with the electrodes they place on the monkeys. Inspired by these studies, professor of neuroscience at the University of California, Yang Dan and his colleagues found neuron counterparts in the brain of visual processing in 1999 experiments on the cat. With the electrodes placed in the ‘thalamus’ region, which is defined as one of the centers of perception, 177 brain cells achieve very important results about how the signals from the retina work. During the experiment, neuron firing of short-filmed cats is recorded. The team using mathematical filters decrypts the passwords of the moving objects and identifiable scenes they see.

Similar results on humans are based on the work of Japanese researcher Miguel Nicolelis. Placing multiple electrodes in a large area of ​​the brain, Nicolelis aims to find out the meaning of the signals and what they represent. Nicolelis and his colleagues, who made their first studies on rats, are the team that made up the first brain-computer interfaces that monkeys could control robotic arms. Their work allows them to easily control their robot arms using advanced hand techniques for capturing and reaching monkeys.

BCI: How it works

The BCI is made possible by EEG devices that use receivers capable of reading signals transmitted by the brain. There are two kinds of communication in his brain; Chemical and electrical. Both have traceable effects and it is also possible to obtain this data via the devices. TheBCI is interested in the electrical movements in the brain, and it is possible that these electrical states are triggered by the action potentials of the neurons and transmitted through the axons. Sensors placed on the skull can detect this electrical activity in the brain. However, the identification of these signals is of course not sufficient for an EEG data to be actively used in an interface. The brain is a noise pool. The data obtained from electrical activities is not as predicted as the accuracy and clarity of a photographic machine. On the contrary, it is very likely to encounter difficult and difficult loud waves to read. For this reason, scientists have developed various methods in order to process and read the signals. These methods, called pattern identification and classification, can also be considered as a preliminary process. Once the brain data signal is received, the patterns in this information are identified and various algorithms developed over the years are applied to resolve the collected data. Thus, the brain waves can be converted into a recognizable data and can be used through various interfaces.

Brain Waves

EEG devices read brain waves according to their frequency range. These frequencies are;

Delta (up to 4 Hz): It is the slow wave sleep in adults and the brain waves that babies usually ejaculate. Some have also been observed in continuous attention tests.

Teta (4 – 7 Hz): It occurs in cases of discomfort and arousal. It can also be defined as the brain in idle mode.

Alpha (8 – 12 Hz): Occurs in relaxation and reflection. By closing their eyes, the brain begins to spread alpha waves. It is the brain waves that the patients who are pathologically coma are carrying.

Beta (12 – 30 Hz): Occurs when stimulation and work. Excited, busy, wave frequencies that propagate in active concentration states.

Gamma (30 – 100+ Hz): Occurs in the moment of cross-perception. For example, sound and visual perception are used together.

Mu (8 – 13 Hz): Associated with mirror neurons. It occurs when the motor neurons relax. Suppression of mu waves is thought to be of interest to autism.

Robotic Control with Brainwaves

There are times when the 2000s have developed interfaces where monkeys can reach a foodservice using a control line. Thanks to the BBA running on real-time or over the Internet protocol, monkeys are able to move the robot arm as desired even if the moving arm is not seeing or receiving any feedback. This means that the first examples of open-loop BBA models have emerged. Jose Carmena and his colleagues, especially Professor of Electrical Engineering at the University of California-Berkeley, have brought a groundbreaking era in brain computer interfaces through the use of apes’ neural programming that allows them to access and understand desired objects using robot arms. Mikhail Lebedev, who worked as a researcher at the Department of Neurobiology at Duke University in the same period, also reported that a much newer robotics era was on the way to reading brain nets and lips.

One of the most distressing aspects of BBA technology is that receivers lack reliable, accurate, and robust information about the brain signals. Even the change of human metabolism is sufficient to affect the data of these signals. Therefore, it is envisaged that in the next 20 years much stronger receivers will be produced and new communication methods will be developed using BBAs. But for now, we can talk about two different devices that come out of the laboratory and reach the consumption of the people; Emotiv Epoc and Neurosky Mindset.

Emotiv Systems: Epoc Headset 

Emotiv Systems is an Australian based company working on Brain Computer Interfaces using EEG technology. In 2003, he was founded by neuroscientific professor Alan Snyder, chip designer Neil Weste and technology entrepreneur Tan Le. Epoc’s science-fiction film-like design, which has been put forward as a groundbreaking technology for the gaming industry in particular, belongs to 4Design, a Sydney-based Industrial Products Design. It is also possible to develop an open source application for Epoc, a device with the ability to detect facial movements and 4 different waves of the brain.

Epoc has 14 electrodes (19 on the standard medical EEG device) and a gyroscope to measure head movements. The most troubling aspect of the device is that you need to exercise for a while in order to be able to adapt to your thoughts. Epoc can get different data in different categories. These;

Conscientious Thoughts: You are thinking about 12 different moves. These are 6 different directional movements, right, left, down, up, forward and close; Clockwise, counterclockwise, right, left, forward and backward. It also has the ability to identify the visual signal by reading Mu (μ) frequencies (the wavelength between 8-13hz).
Emotions: Epoc can also measure feelings like excitement, distress, meditation, frustration. Although the names of feelings can not describe the situation in a clear way, for now, it is among the definitions of the system as a strong claim. There is no evidence of such an implementation by the company yet.
Facial Movements: Reading facial movements is made possible by the detection of movements of the facial muscles of the EEG recipients, not by the reading of the brain waves. Epoc can detect movements such as eyebrow and eyelash positions, eye movements in the horizontal plane, smile, laugh, face squealing and grinning. Emotiv Systems is thinking about adding more facial expressions in the next version.
Head Movements: The ability to read the rotation of the head is not among the capabilities of the device yet. Metering can be done mostly on the head of the head and on the spot. This is due to a built-in crossover in the Epoc.
Among the things you can do with Emotiv’s Epoc technology is, in fact, a world beyond our guess. Although they are focused on the gaming industry, they have already made a number of experiments, including those who use the device to make music, circulate through their photos, and dim the lights of their surroundings. Therefore, the ability to perform a variety of experiments using brain waves has now reached our homes. Moreover, a very serious scientific infrastructure is not required for this. Apart from Emotiv Systems, there is another company that is trying to make a name in the carving sector by measuring 2 different waves of the brain alone; NeuroSky.

NeuroSky; MindSet

NeuroSky’s Mindset technology, despite the fact that it has a much simpler design and technology as opposed to Emotiv, today announced a much faster pace in the market thanks to its combination with the big game company. Especially, the ‘Star Wars Force Trainer’, which the device produces under the Star Wars brand and applies the measurement for the constancy between the alpha and beta waves, has already begun to take the place of the new generation of children.

NeuroSky is a California-based BBA company founded in San Jose by Stanley Yang in 2004. There are a lot of people working on it, from business people, engineers, scientists to researchers. The aim is to create a device that can be bought at very affordable prices using EEG technology and to enter the game and toy sector to offer a new alternative interface to a new generation of children instead of “joysticks”. For now, they do not consider selling their products directly to the public. Instead, they are directed to product developers and licensed software applications. But it is possible to reach this product through two different toys that they go to the market.

Mindset, from media artists to game developers, is now a new player. Tansy Brooks, Communications Director of Naurosky, explained the working principles of this technology, its future objectives and the future of the BBA.

How does MindSet work?

ThinkGear is a technology inside all NeuroSky products that can read brain waves. The receiver consists of a receiver, an integrated chip that processes the data, and a headphone that receives the reference area of ​​the ears. Neurosky, named “eSenses” for attention and meditation situations, can read raw brain waves thanks to the ThinkGear chip.

ThinkGear’s eSenses algorithms work by taking into account the attention and meditation levels of the user’s brain waves and converting the information they receive into a digital signal. Afterwards, the signals can be transferred to various devices, usually computers. MindSet, the interface for the whole system to work, also has the ability to transmit raw brain wave data (including muscle movements). This type of data includes all wave lengths (alpha, beta, tetra, gamma) detected by an EEG device and is often used by product developers.

MindSet uses the Bluetooth serial protocol to communicate with the computer, allowing product developers to develop applications for computers and other devices.

How does Neurosky assess the future of the BBA?

In the future, the BBA will be integrated into our everyday life and will enable us to control our surrounding devices with our minds. The machines will help us to mentalize our feelings and emotions and help us learn a lot more about ourselves or our minds. NeuroSky intends to carry out serious work in health, education, automotive, security, games and toys over the next 10 years. We are trying to integrate BBA into new devices with our partners. For example, consider yourself back home late and sleeping on the road while you are using your car. In such a case, your car may begin to perceive that you are tired and sleepy and pull yourself to the side of the road and give an alarm. In the future, there will be very few industries that are not affected by the power of the BBA.

How far do you plan to move forward with this technology in the future?

It’s impossible to know without doing something. Especially if you have such a technology in your hands. We are constantly confronted by partners from a new researcher or new industry, and they all have incredible ideas to apply our technology. We provide a technology platform and work with partner companies that are experts in their own products. For example, Mattel in toys, Toshiba in consumer electronics, and Square Enix in the gaming industry.

What disciplines do people work in NeuroSky?

Engineers, researchers, marketers and salespeople. We are a more engineering oriented company.

What are the challenges of NeuroSky and the neuroscience market?

The biggest challenge for us is to try to solve the problem of being able to use the sensor dry without using gel. It is also the greatest challenge to filter out the noise in your brain and achieve a cleaner heart. Of course, we tried to create an algorithm that could be used by everyone, not just experts. The difficulties we may face in the future may be to add algorithms that give much greater opportunity to product developers without neuroscientific knowledge. It may also be trying to make the receiver on the device more perfect and transform it into a user-friendly but multi-receiver product. We are very fast and progressing for now and we are planning to announce these innovations next year. It’s difficult for people to understand exactly because it’s a technology at the tip. People are more preoccupied with digital devices and the brain is analogue in this sense. For example, when we went to Matterflex for the first time, people did not want to believe that the device read brain waves. Because such a thing is almost impossible for them, even the idea seems to be magic. But as the product became widespread, everyone got to try it and it became convinced that such a thing was possible. It is very important for us to communicate to see the capabilities and limits of our technology, so that we can make meaningful steps to move forward.


NERD UP: VIRTUAL REALITY

Last weekend, reality broke down just for a second. 

Virtual Reality is a very exiting medium for media / content workers.  Emerging technologies are transforming our perception limits by using technological surface. 

Let’s face with our screen addiction.  We love watching, reading and with the help of digital age,  we have a  layer of interaction. We upload, like, share, download, transform, and it shapes the way we live.  Cooking is now easier than before. People from all over the world share their own recipes and production methods.

VR, in particular, offers amazing possibilities for today’s designers and storytellers. Instead of  watching digital production on a screen, it is wicked to be able to travel inside. Reminding the architecture from the Matrix! Remember?

As a story teller, imagination explodes when it comes to Virtual Reality tools! So, last weekend i was at VR Lab in Istanbul. (BAU-University) Some friend asked me to test his game. It was a simple castle defense game with an arrow. But, all of a sudden, just a glitch moment, surface slided a bit under me. Just a moment. I was panicked a bit and felt the adrenaline rise at least. 🙂 Now imagine that you can slide the universe that you are in or  fly through Himalayas. This is a brave new world!

Get ready for my VR experience concepts!


WHO ARE YOU

Make it simple, not complicated. I ask you, who are you? You don’t understand, you only don’t know. That’s a very simple answer. What is an explanation? An explanation is your understanding. That only makes it more complicated. Human beings come empty handed, go empty handed. When you are born, where do you come from? When you die, where do you go? Life is like a floating cloud which appears. Death is like a floating cloud which disappears. The floating cloud does not exist. A human being coming and going, life and death, are also like that. Our body is like the floating cloud. But there is one thing which always remains clear. It is pure and clear, not dependent on life and death. What is the one pure and clear thing? If you find it, you will have freedom from life and death. So, where do you come from? Don’t know, right? I ask you, what is your name?

-SEUNG SAHN-


DEMO SCENE

Demo’lar sadece programlamaya ilgisi olanların büyük bir tutkusu. Eğer gençseniz, bilgisayarlarla vakit geçirmeyi seviyorsanız ve boş vaktiniz varsa, sizi etkileyebilecek ya da yönlendirecek üç yol var. Ya başkalarının sistemlerini hack’lersiniz, ya kopya korumasına karşı crack’ler yazabilirsiniz ya da demo’lar üretirsiniz.

 

Bundan seneler evvel insanlar demo kelimesini ya politik marşlar için stenografi anlamında ya da ralli terimi olarak kullanıyorlardı. Bugün ise binlerce bilgisayar takıntılı çocuğun peşinden gittiği kısa, grafik ve ses öğelerinin yer aldığı bir gösteri programı olarak tanımlanıyor. Fakat bu gösterinin diğerlerinden farkı, herhangi bir tanıtım amacıyla yapılmıyor olması. Yani demo’ların gösteriye dönüştüğü an, sadece kod yazanların kendi aralarında yeteneklerini konuşturmalarını sağlıyor. Demo’ların bu anlamda rock-and-roll kod grupları tarafından yapılan dijital grafitiler olduğunu söyleyebiliriz.

Demo Scene’in oluşması ilk olarak 80’li yıllara rastlar. Avrupalı bilgisayar manyağı gençler, eğlence anlayışını kodlarda keşfedip, bu yolda hızla ilerlerler. Önce kopya korumasına sahip oyunları kırmak için gecelerini gündüzlerine katıp, binlerce cips yiyip, kola içerler. Böylece sivilceleriyle birlikte kod yazma ustalıkları da gelişir. Oyunu kırdıkları anda, hem diğer kod yazanlar ile tanışmak hem de yaptıkları işin başarısını simgelemek için intro’lar hazırlarlar. Bu intro’lar poligonların ya da soyut birtakım geometrik şekillerin hareketinden ibaret küçük boyutlu dosyalardır ve oyunu kıran crack grubunun ya da kişinin imzasıdır.

Ev bilgisayarlarına ulaşmak kolaylaşmaya başlayınca, intro’lardan, sadece kendi zevkleri için grafik ve ses öğeleriyle kurgulanmış demo’lar yaratmak bilgisayar düşkünlerinin yeni eğlencesi olur. Kod yazmak, yazılmış kodları çözmek ve uzun saatlerinizi bilgisayar başında geçirmek… Bu herkesin başarabileceği türden bir motivasyon değil. Önce yeterli derecede odaklanma kabiliyetiniz, ekrana bakmaktan yorulmayan güçlü gözleriniz, problem çözme yeteneğiniz, koca bir paket cipsiniz, litrelik kolanız ve de ciddi bir uyku probleminizin olması gerekir. İşin müzik tarafında yer almak ise başka bir zanaat. Bunun için 4 kanallı bir sistemden, başarılı bir ses üretebiliyor olmanız gerekiyor. 8 Bit Trackers adıyla zamanında bu alemlerde yer almış Bangkok Impact, tüm bu olan biteni “Minimum for the Maximum” ile açıklıyor.

 

Amiga 500 insanısın?

Sami Liuski: Evet. Önce Amiga 500 sonra da PC’yi kullandım müzikal ekipman olarak.

Ama yazılım geçmişin yok?

Hayır. Hiçbir zaman kod yazmadım. Hatta en başından beri hep müzisyendim.

Ama tracker kullandın.

Hem Amiga’da hem de PC’de tracker’dan vazgeçemedim. Amiga için Protracker unutulmazken, PC için de Fasttracker benim için önemli bir yere sahip oldu.

Demo gruplarına dahil olman nasıl gerçekleşti?

Herkes gibi ben de Assembly partilerine katıldım. O zamanlar DCS (Dual Crew&Shining) ve Doomsay diye gruplarım olmuştu. Demo partilerinin ortamı çok farklı. Çok fazla içecek tüketildiğini ve partinin sonunda demo’ları izlemenin heyecanını hiç unutamıyorum. Bir sürü yeni arkadaşınız oluyordu ve aslında partide ne olup bittiği değil de, beraber takılıp vakit geçirmek daha önemliydi.

Bir oyunda ya da demo’da sence müzik ne kadar önemli?

Bence ikisinde de müzik çok önemli bir ambiyans yaratıyor. Seslerle insanlara çok şey anlatabilirsin. Ama özellikle tıpkı video’daki gibi demo’da da müziği senkronize bir şekilde oluşturmak önemli.

Bugün artık müzik konusunda çok daha farklı bir yere sahipsin. Hala tracker’lardan yararlanıyor musun?

Hayır. Bence modern sequencer’lar öğrendiğin zaman çok daha kolay ve rahat bir sisteme sahipler. Ama tabi ki tracker’da bunun yanı sıra oldukça hızlı ve kolay kullanılabilir bir sistem. Hatta kimi zaman tracker’da bazı parçaları yapmak çok daha kullanışlı olabiliyor.

Peki ya Commodore 64?

Çok fazla ilgilenmedim. Çocukken bir C64’üm vardı ama onunla müzik yapmayı hiç denemedim. Hala Commodore 64’te çeşitli oyunları oynarım ve müziklerini de gayet zevk alarak dinlediğim olmuştur. Hatta bazen sadece müziği için birkaç oyunu yüklediğim bile olmuştu.

Bazıları için demo kültürü bir çeşit “ikincil gerçeklik” olarak görülüyor. Nasıl değerlendiriyorsun bu durumu?

Evet, bence de kesinlikle kendi dünyasına sahip. Ama aynı zamanda diğer yeraltı kültürlerinden çok da farklı olduğunu düşünmüyorum. Bir çok ilgi alanını paylaşan farklı gruplar var ve hepsi kendi topluluğuna sahip. Demoscene bunlardan sadece biri. Dışarıdan bir insan için büyülü gözüküyor olabilir.

Demo kültüründe 3D engine ve coding arasında bir savaş dönüyor. Sanırım bu teknolojinin yeraltı kültürüne yansıyan bir tepkimesi. Ne zaman teknolojik bir yenilik olsa, tercih hep en minimum teknoloji ile üretimden yana oluyor.

Özellikle son birkaç senedir eski makinelerin yeniden doğduğuna ben de şahit oldum. Ama bunun da şöyle bir farklılığı var sanırım. Eğer bir makine ne kadar güçsüzse, o makineyle oluşturmak istediğin her neyse- müzik, grafik, oyun- insanların bunun için fazlaca vakit harcamaları ve zeki çözümler üretmeleri gerekiyor. Mesela yeni teknoloji ve güçlü bilgisayarlarla kod yazmak da oldukça kolaylaştı. Bu yüzden insanlar düşük teknolojiyle üretilen kodlar ve bunların grafik yansımaları karşısında saygı duyuyorlar. Çünkü limitleri zorluyorsunuz.

 

Bir de demo’larda şu 64K meselesi var. 3D programlara ve render’lara saatlerini ve belleklerini harcayan bilgisayarların karşısında, yine neredeyse yakın bir kalitede ama 64K gibi şaşırtıcı küçüklükte demo’lar var. Bu sanki ironik bir savaş gibi.

Bir önceki konuyla bağlantılı aslında. Bilgisayarın bütün enerjisini suyunu çıkarana kadar kullanmak ve olanaklı olabilecek en yüksek kaliteyi başarabilmek. Bir yandan da eski bilgisayarlarla yapılan her bir şey için aynı durum söz konusu olabilir. Yani maksimuma ulaşmak için minimum olanağı kullanmak. Bu yüzden de 64 K intro yapabilmek için, gerçekten de yeteneklerinizin olması gerekiyor.

Postmodern tüketim toplumunun problemi değil mi zaten bu? Her zaman en fazlasını isteyip, küçük bir kısmını tüketip atmak ve yenisini istemek. Minimum için maksimum olarak durumu tersine çevirmek gerekiyor tabi.

Postmodernizm zaten “her şey olabilir” mantığı üzerine temellendiği için durum böyle.

 

Demo grubu olmak için, belirli bir bilgisayar diline sahip olup, iletişiminizi de yine bilgisayarlar üzerinden kurmanız gerekebilir. Cream, uzun zamandır demo grupları arasında oldukça dikkat çekeni. Bunlardan zamanla kendisini Mac dünyasına ve müzik yazılımları programlamaya adayan Candyman de, her ne kadar bilgisayar aşkını itiraf etmese de, müzikle kodları füzyonlamakta en doğru yolu izleyenlerden.

 

Grup: Cream

İsim: Candyman

Merhaba Candyman. Bize biraz müzikal tarihinden bahseder misin? Demo gruplarıyla ne zaman çalışmaya başladın ve şeker bağımlısı mısın?

Merhaba. Candyman ismi, “Candyman” filminden geliyor ama yine de bu şeker bağımlısı olmadığımı göstermez. Biraz kendi geçmişimi düşünmeme izin ver. – Umarım bu süre içinde kimse uyuya kalmaz- Bilgisayarlarla tanışmam 10 yaşında oldu. O zamanlar her gün okuldan çıktıktan sonra  kocaman bir bilgisayar dükkanın gidip kod yazıyordum. Yanlış duymadınız! Hatta ilk demomu da yine burada yazdım. Sanırım 1980 yılındaydık. ZX8 evime giren ilk bilgisayar oldu ama bence hem çok sıkıcı bir bilgisayar hem de çok salak bir klavyesi vardı. Bu yüzden aynı dükkana gitmeye uzunca bir zaman devam etmek zorunda kaldım. Bir süre böyle devam ettikten sonra en büyük aşkım C64’e kavuştum. Böylece scene’e de girmiş oldum. İlk grubumun adı Cosmos’tu ve kısa bir zaman da oyunları hack’lemek gibi işlerle uğraştım. Bir de tabi ECA ile beraber çalıştım. Sanırım C64 sahibi olanların birçoğu ECA’nın ne olduğunu hatırlayacaklardır. Partilere katılmam ise ilk kez Karstadt, sonra da Hamburg’ta oldu. Yaptığım bir çok demo için müzikleri de kendim hazırladım. Başlangıçta çok korkunçtu ama zamanla biraz daha iyi yapmaya başladım denebilir. Her zamanki gibi hiç yayınlanmamış binlerce intro hazırladım. Wouw! İşte tüm bunlardan sonra Amiga ile aşk hayatım başladı. Sanırım 1986 senesiydi. Amiga ile Axxess diye bir grupla birlikte çok aktif olarak çalışmaya başladım. 50 oyun crack’ledik ve hepsi için intro’lar hazırladık. Sonra da Tao ile tanıştık ve beraber kod yazmaya başladık ama hiçbir şey yayınlamadık. Sonra bir anda nasıl olduysa crack’le uğraşmayı bırakıp Amiga için oyunlar yapmaya ve 1989 senesinde “Lasersoft”a satmaya başladık. İlk yaptığımız oyun 3000 sattı ve bu rakam Almanya için yeteri kadar yüksek sanırım. Ama zaten güzel bir oyundu. Aman Tanrım! İnsanın kendi yaptığı oyunun yorumlarını dergilerde okuması müthiş bir şeymiş. 1991’de ilk işime Mac programcısı olarak başladım ve Mac için bir çeşit Pacman  oyunu yazdım.

İşe çok fazla kendimi kaptırınca, okuldan atıldım. Bu hiç iyi olmadı. Çünkü bu yüzden yaklaşık bir sene boyunca bilgisayara elimi süremedim. Mac kullanmayı çok seviyordum ve tabi ki, onun için de demolar yazdım. Hatta bir arkadaşımla beraber mac için ilk mod player’ı yazdık. Adı da “soundtrecker”dı. 1994 yılı müzik yazılımlarını kullanmaya başladığım yıl oldu. Mac için bir müzik yazılımının kodlarını yazdım ve bu konuda da başarılı olduğuma inanıyorum. Hatta bütün bu olanlardan sonra kendimi tamamen müzik programları için kod yazmaya adadım denebilir. Hala da bu işi yapıyorum.

Scene’de adın pek duyulmadı. Genellikle işin arka planında olduğun için mi dersin?

Tracker’larla müzik yapmayı pek sevmiyorum. Müzik programlamak da bir nevi tracker kullanmaya benziyor, çünkü gerçek zamanlı “modulation” ve “distortion”dan çok fazla etkileniyorsunuz. Ben sadece 4 kanalla müzik yapamıyorum. Ama Tao ya da Tooledoo’nun tracker ile yarattıkları mucizevi sound’a da her zaman saygı duydum tabi ki. Ben çok da farklı olmayan sesleri seviyorum. Goa, electro veya trip-hop tarzında bir şeyler yapıyorum. Yaptığım parçalar hiç yayınlanmadı; ki zaten onları plağa bastırmayı da hiç düşünmedim. Yaptığım müziğin sadece kendimi tatmin etmemden öteye bir anlamı yok benim için. Hatta birilerinin yaptığım müzikle bile ilgileneceğini sanmıyorum. Biraz tuhaf, değil mi?

Şu anda hangi ekipmanlarla uğraşıyorsun?

Candyman: Mac 8100 (Müzik kodlama)
Mac IC
Pii 416 mhz
Next Station ( Şu anda pek kullanmıyorum, onun için yerim yok)
Amiga 500 ( Ona bağlayacak bir keyboard’um bile yok.)
Her zaman tam bir bilgisayar manyağı olmadığımı söylesem de, kimse bana inanmak istemiyor.

Candyman, bilgisayar delisi olmadığını söyleye dursun, bunu itiraf etmekten çekinmeyen Cube içinse Sid ve Commodore 64 müzik tarihinde önemli bir yere sahip. Hatta müzik ve teknoloji ne kadar evrimleşirse evrimleşsin, SID formatı ve sesi ona göre varlığını hep korumalı.

Gruplar: Armada, SCS*TRC, Scallop

İsim: Cube

Sen bilgisayarla haşır neşir olmaya ne zaman başladın?

Bir arkadaşımın C64’ü vardı ve onu görünce sanırım aramızdaki ilk iletişim de başladı.

Sen de hemen eve gidip annenden C64 mü istedin?

Sayılır. Kısa bir zaman sonra benim de C64’üm oldu ama ona ihanet ettim. Atari ST alabilmek için onu satmam gerekti. Atari’ye sahip olduktan sonra müzik de yapmaya başladım. Kimi zaman da kod ve grafik işleri ile uğraşıyordum. Bu işleri PC’de yapmaya devam ettim. Sonra ne olduysa oldu ve C64’e geri döndüm.

Grafik ya da coding’in yerine müzik yapmayı seçmenin özel bir nedeni var mı?

Her zaman müzikle aram iyiydi. Hatta çocukken okul korosundaydım. Tabi ki iş için grafikle de uğraştım. Fathammer’dayken yazılım da programladım. Ama yine de her zaman için müzik yapmak benim için çok daha ayrı bir yere sahip.

Bir programcı olarak, program seçiminde de özenli davranıyorsundur. Hangileri senin favorin?

Atari’de Amiga’nın Sound Tracker’ının çok ilkel bir versiyonunu kullanıyordum ki ses kontrolü bile yoktu. Sonra Atari’deki mod’lar için ProTracker ve Oktalyzer, PC’de synth’ler için Triplex ve FastTracker kullandım. C64’te DJB’nin modifiye edilmişi SYNC’i kullandım ve uzun süre en çok kullandığım program oldu.

Bugüne kadar yaptığın parçalar arasında hatırlamak istemediklerin var mı?

Yaptığım bütün eski parçalar. Gerçekten sonradan dinlediğimde fark ettim ki, tek kelimeyle KORKUNÇLAR!

Sana göre bir demo’da müziğin önemi nedir?

Demo’larda ya da oyunlarda bence müzik çok önemli bir yere sahip ama yine de yeterli değer verilmiyor. Hatta özellikle oyunlarda müzik yapanlar aynı zamanda en az para ödenen insanlar. Ne yazık ki, bir sürü insan oyunun arka planında nasıl bir müziğin döndüğünü önemsemiyor ve bu nedenle de çoğu zaman ortaya çok kötü bir ürün çıkıyor.

Bugün yapılan mpeg, wave, midi gibi müzik formatlarına nasıl bakıyorsun?

Çok fazla ilgilendiğimi ya da umursadığımı söylemem. Bugünlerde kendimi çok fazla synth’e kaptırdım ama yine de SID’in en güzel sese sahip olduğunu, şimdi ve gelecekte de her zaman gerekli olduğuna inanıyorum.

Bugüne kadar yaptığın parçalar arasında hangileri favorin?

Assembly’nin son senelerinde Teque/Armada ile yaptığım ‘Molequel Man’,  eski yarışmalardan birinde ödül kazandığım ‘Molecules’ ve 2000 Assembly’de çok zevk alarak oluşturduğum ‘Angel Project’.

Albüm çıkarma gibi planların var mı?

Yaptığım sytnh müzikleri belki kaydedebilirim ama eski yaptıklarımı tekrar su yüzüne çıkarmayı düşünmüyorum.

İlham almak için neler dinlersin?

Çok uzun bir liste ama yine de birkaç isim vereyim;
Hans Zimmer, Harry Gregson-Williams, Nick Glennie-Smith, Trevor Rabin, Mark Mancina, James Newton Howard, Michael Kamen, Vangelis, Björk, Hallucinogen, Astral Projection, Chris Hülsbeck, Jesper Kyd, Kim M. Jensen..

Amiga ve C64 scene’inde yer almak sana ne kazandırdı?

C64 topluluğu gerçekten sıcak ve arkadaş canlısı. Mesela  isteyen herkes IRC’deki C-64 kanalına gelip istediği herhangi bir konuda sormak istediği herhangi bir şeyi sorabilir.

Hala scene’de etkin olarak takılıyor musun?

Duruma göre değişiyor. Gerekli oldukça scene için yapılan demo’lara müzik hazırlıyorum.

Dikkat kod yazıyorum, demo scene nedir daha çok bilgi edinmek istiyorum:

www.scene.org

www.assembly.org/winter09/asm

www.demoscene.tv


KENDİNİ İDRAK ETMEK

Hayattaki çoğu şey için zaman ihtiyacınız vardır: Yeni bir beceriyi öğrenmek, bir ev inşa etmek, bir konuda uzmanlaşmak, bir çay demlemek. Ancak, yaşamdaki en gerekli, en asli şey için, gerçekten önemli olan tek şey için zaman yararsızdır: Kendini-idrak- etmek ki bu, yüzeydeki benliğin ötesinde -isminizin, fiziksel formunuzun, geçmişinizin, yaşam öykünüzün ötesinde- kim olduğunuzu bilmek anlamına gelir.

-ECKHART TOLLE


GERİYE KALAN GERÇEK BEN

Yapay “Ben”i ardında bıraktığında, geriye kalan gerçek “Ben”, sahte “Ben”in ışığı kıran, çamurlu suları aracılığıyla değil, doğrudan doğruya görür. Zen ustalarının “yaban defnesinin kokusu”, “avludaki servi ağacı”, çay fincanı, “acıktığımda yiyorum, susadığımda içiyorum, yorulduğumda yatıp uzanıyorum”, “hiçbir şey senden gizlenmiş değil” gibi ifadeleri doğrudan doğruya tecrübe edilir. Bu, donmuş haldeki suyun eriyip buzluktan kurtulmasıdır. Ama doğruca senin gözlerinden bakar yalnız; uzaklarda, gizemli, erişilmez, şimdiki zamanda idrak edilemez bir şey değildir. Şu an orada varolan şeydir o.

-WEI WU WEI


ŞU ANDA VAR OLAN

Kişi geçiciliği idrak ettiğinde, benliğin yokluğu idrak edilir. Benliğin yokluğunun idrak edilmesiyle, “Ben”in kibri, azameti ortadan kalkar, bu nirvanadır, burada ve şimdi.

-BUDDHA